من که میدانم شبی عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد

من که می دانم که تا سرگرم بزم هستی ام

مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد

من که میدانم به دنیا اعتباری نیست نيست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نيست

        پس چرا عاشق نباشم  

ديگر براي اينکه گريه نکنم هيچ بهانه اي ندارم گريه گاهي رمز

تدبير اشتباهات است کاش چمدان عشقمان را آنقدر سنگين نمي

بستيم که وسط راه آنرا به زمين بياندازيم وراه را بدون آن ادامه

بدهيم زندگي بدون عشق اينقدرخاليست که بعضي مواقع حتي

زودتر از سکوت مي شکند وتو ايکاش مرا مي فهميدي حالا که

مي روي قرارمان هيچ ولي بگو به چه بهانه ؟؟؟

در گذر گاه زمان خيمه شب بازي دهر با همه تلخي و شيريني خود مي گذرد عشق ها مي ميرند رنگ ها رنگ دگر مي گيرند و فقط خاطره هاست که چه شيرين و چه تلخ دست ناخورده به جا مي ماند